Docs Against Gravity 2015: wstrząsające świadectwa filmowe

Docs Against Gravity: wstrząsające świadectwa filmowe – Słowa Alfreda Hitchcocka o tym, że film powinien zacząć się od trzęsienia ziemi, a potem napięcie ma rosnąć, pasują do obrazów, które prezentujemy na 12. Docs Against Gravity – mówi szef Festiwalu Artur Liebhart.

Docs Against Gravity 2015
Docs Against Gravity 2015

12. edycja Docs Against Gravity Film Festival potrwa do 17 maja równocześnie w Warszawie, Wrocławiu i Bydgoszczy.

Festiwal rozpoczął się od projekcji filmu „Wizyta” Michaela Madsena. – Reżyser zaproponował nam dokumentalne wyobrażenie sobie tego, co by się stało, gdyby na ziemi wylądował statek kosmiczny – mówi Artur Liebhart.

12. edycja Docs Against Gravity Film Festival potrwa do 17 maja równocześnie w Warszawie, Wrocławiu i Bydgoszczy. W wydaniach weekendowych (po sześć filmów) zagości w 24 innych miastach. W programie głównym zaplanowano projekcje 140 dokumentów, debaty, warsztaty i spotkania z prawie 80 filmowcami.

W audycji Ryszard Jaźwiński rozmawiał także z reżyserami wstrząsających dokumentów: Hanną Polak i Joshuą Openheimerem.

Festiwal Dokumentu ~ relacja.

„Dzieci z Leningradzkiego ” dworca. Dokument Hanny Polak. Od tego filmu tak naprawdę zaczęła się realizacja filmu dokumentu o losach ludzi.

W 30 stopni mrozu. Dzieci budują lepianki by przetrwać.

Losem Julii i innych dzieci zainteresowala sie i przez 14 lat podąża reżyserka Hanna Polak śladem tych dzieci z piekła największego w Europie jakim jest wysypisko śmieci pod Moskwą. Gdzie społeczeństwo buduje niewidzialną ścianę. I tym ludziom nie można pomóc w żaden sposób. Nie na miejsc dla ludzi z marginesu w moskiewskich ośrodkach pomocy i innych instytucjach, jakie wydawałoby się, wg naszych standardów funkcjonują po to, by taką pomoc świadczyć .

To wysypisko znajduje się 20 km od Moskwy w linii prostej. Krancowaja droga, która okraża Moskwe jest swego rodzaju granicą miejscem za którym kiedyś Moskwą się kończyła. Obecnie zabudowania sięgają znacznie dalej.

Powstaje film trudny. I w skali realizacji w skali 1 do 10 rezyserka daje 10 pkt w skali trudności realizacji.

Jak odpowiada w audycji Polskiego Radia dochodzi do sytuacji takich, ze ludzie są zasypywani śmieciami i ślad po nich ginie. Wiele niebezpiecznych sytuacji grożących bezdomnym tam przebywającym. Naloty policji. Można zginąć pod ciężkimi maszynami. Milicja ochrania ten teren z zewnątrz ale nie ochrania go wewnątrz. Tam jest państwo w państwie. Eksploatacja człowieka przez człowieka. Gdzie waluta jest wódka.

W montażu tzw. Time Love Story taki projekt o życiu kogoś jest niezwykle trudny w takim sensie by pokazać 14 lat życia kogoś z kim nie mamy na codzień do czynienia.

Montaż reżyserki Hanny Polak we współpracy z Marcine. Ostateczny montaż tworzy formę zamkniętą.

W tle widzimy realia polityczne. Powstaje metafora rzeczywistości medialnej w opozycji do z tym jak wygląda życie.

Background polityczny i historyczny umiejscawia ten film w jakiejś rzeczywistości jednak nie jest to film polityczny.

Film Hanny Polak „Nadejdą lepsze czasy” przedstawia ponownie tę samą bohaterkę, która teraz ma 24 lata.

Film był również pokazywany z udziałem członków Komisji Europejskiej. Już teraz dotyka serc ludzkich i to również tych ludzi, którzy są odpowiedzialni za przepisy i prawo.

Bydgoszcz Kinoteka na festiwalu Docs Against Gravity oraz Wrocław i Warszawa to miasta, które będą gościły festiwalowe filmy. Również MOS Gorzów Wlkp i tamtejsze kino 60 Krzeseł zaprasza na seanse w weekend od 15 do 17 maja.

Filmy z festowalu Docs Against Gravity pokazywać będzie stacja HBO.

Kadr z filmu Hanny Polak "Nadejdą lepsze czasy", foto: mat. dystrybutora.
Kadr z filmu Hanny Polak „Nadejdą lepsze czasy”, foto: mat. dystrybutora.

Kadr z filmu Hanny Polak „Nadejdą lepsze czasy”, foto: mat. dystrybutora.

W Trojkowo filmowo podczas niedzielnej audycji można było posłuchać szerokiej relacji z festiwalu doc w Bydgoszczy

Artur Liebhart przedstawił rezysera

Joshua Openheimera. To gość festiwalu ~ reżyser filmu „Scena ciszy”~ którego premiera miała miejsce na festiwalu w Wenecji.

Nowy klasyk dokumentu – tak określany jest Joshua Openheimer.

„Scena zbrodni” to jego film jsprzed dwóch, ktory wzbudził szerokie zainteresowanie uczestników festiwalu.

„Scena ciszy” robi jeszcze większe wrażenie niż „Scena zbrodni”. Dlaczego? Bo to jest bardziej osobisty film i skupiony na bardziej osobistych relacjach.

Wersja rezyżyserska poprzedniego filmu jest również jednak polityczna nie tylko osobista.

Zaczęło się w Indonezji gdzie robiłem warsztaty dla plantatorow tworzących związek zawodowy. Opowiafa Joshua Openheiner-I o tym miał być ten film. Jednak odkryłem ten holocaust, ze ci plantatorzy boją się tego, ze zostaną zabici.

Powodem tych obaw jest fakt pamięci rzezi jakiej dokonały organizacje paramilitarne. zabiły one w latach miliony osob. I do tej pory ci ludzie rządzą krajem. Stąd strach współczesny.

Przez ostatnie 50 lat rząd USA wspierał ten reżim wysyłając pieniądze.

Reżyser twierdzi, że to nie jest do końca strach tych mieszkańców Indonezji. Bo zrobił ten film z grupą 60 ludzi stamtąd, którzy porzucili swoje oficjalne zawody filmowców prawników po to by zrobić ten film pokazujący konfrontację ofiary z oprawca.

Z rodziną Adiego głównego bohatera i 20osób pracowalo by zapewniać mu ochronę. Asi jest teraz bardzo ważny w Indonezji jako głos przeciwko.

Dlatego jeszcze nie dostał żadnych pogrorzek ale w razie czego Asi i jego pomocnicy mają zapewnione wizy do Europy.

Zaskakujący fakt, to to że oprawcy byli otwarci od samego początku na to by mówić o tym co się stało.

Wyzwaniem jest stworzenie takiej sytuacji w której będzie można pokazać ich bardziej emocjonalna stronę kiedy wyjdą z roli chwalenia się tym czynem.

Kręcąc z oprawcami starałem się ich traktować z szacunkiem i sympatią ale i dystansem.

Adi podróżuje po Indonezji odpowiadając na sesjach o filmie tak jak ja jako reżyser robię to w Europie

Wcześniej Adi byl obnosnym optykiem – znaleźliśmy finanse na to by mógł być prowadzić swój zakład.

USA ciągle postrzegają Indonezję jako pierwszy muzułmański kraj demokracji i nie zwracają szczególnie uwagi na tą zbrodnię jednak prawnicy z Kongresu widzieli film i teraz tworzą prawo by USA wzięły odpowiedzialność za to wspierały reżim w Indonezji.

Nie można zrobić filmu, dokumentów bez bliskości z ludźmi. Bez nawiązania z nimi szczerej relacji. A teraz nie mam prawa wjazdu do Indonezji dlatego nie zrobię kolejnego filmu.

Na pytanie czy powstanie kolejny dokument reżyser odpowiada ze oczywiście trylogia jest piękniejsza niż dyptyk.

„Scena zbrodni” wypełniła oczekiwania jakie powstały w ludziach po emisji pierwszego filmu.

Trzeci rozdział to przyszłość. Niedługo 50 lecie zbrodni więc może pojawi się szansa na realizację kolejnej części.

„Sceną zbrodni” zaczął swoje życie w Kibicu ale bardzo szybko władze Indonezji zaczęły go pokazywać w innych kanałach.

To był katalizator. Kiedyś rozmawiano tylko o strachu. Teraz mówi się już i zbrodni.

„Scena ciszy” drugi film jest już dystrybuowany przez Narodowe Biuro Praw Człowieka i Instytut Sztuki Jakarta.

Władze i armia naciskały by cenzurować film i zabronić pokazów w Indonezji.

To oznacza, ze kina nie mogą zamawiać i pokazywać na oficjalnych pokazach.

„Scena ciszy” to mocny prawdziwy intensywny film.

„Scena zbrodni” też dostępny w wersji reżyserskiej na DVD.

Buena Vista Social Club na 70 lecie istnienia grupy. Również na Festiwalu Docs Against Gravity w Bydgoszczy 10 mają 2015.

Polskie Radio i Trójka w audycji Trójkowo, filmowo z 10 maja szeroko informowala o festiwalu Docs Against Gravity: wstrząsające świadectwa filmowe.

Docs Against Gravity 2015
Docs Against Gravity 2015